Ey sevgili !
Sen hep Şah kalsana yüreğimin orta yerinde…
Bir birine dolanan sözlerime inat çöz sadece sana beni
Bak ! avuç dolusu kor devrik kelam’la geldim gözlerinin ben bakan dirhemine
Akıtmadan sev sadece sana beni yar…
Yol olursam can diye sana
Sen harf harf düşermisin içime ey sevgili
Sükut olup sussam sana
Sen üstüne giyer misin sessiz kelimelerimi..
Kurban etsem, ben kendimi özlemine adım adım akla kara hallerimi
Sen temize çeker misin beni kendinde yar ?
Sabıka kaydı kabarık yüreğime sen bir tahliye tebessüm der misin…
Dikiş tutmayan bakışlarda harap olan iniltilerimi keser, merhem sürer misin bendeki dehlizine yar
Bırak üstümü çizsin bir avuç aciz gölge !
Sen kendinle bana bir yol çizer misin ?
Geçmiş zaman kussada kafiyesiz ezber bozan sitemler üstümüze
İçtenlikle bir gözün kapalı düşer misin bana yar..
Baksana yar..
Talan edilmis iklimlerde gönlümün sen yanı..
Kalbin teğet geçmeden aşkına mahkum hüriyetimi
Sen yazsana beni fethi zor bakışlarınla yar
Yar yeminler olsun nakarata gerek yok
Birkerecik çalsana beni kendine..
Ey sevgili ayaz tutmuş heybeme dolansana kendi ellerinle
Düşersek aşk üşürsek aşk olur muyuz senle..?
Söylesene Ey Sevgili..
Ölür müsün Bende…
Öldürür müsün Beni Kendinde… ?
Eğildim geçebilersen Geçsene Benden Yar..
Hem ne fark ederki
Nasılsa
Ölürsek aşk…
Yaşarsak aşk değilmiyiz seninle..

( Yar Uyku tutmadı Sen tutsana Beni )

…*

Dışarıdan gördüğün gibi değilim
Bir kez olsun buradan bakmadın
Üzüldüm zannediyorsan şunu bil
Canım yandı geçti çok yakmadın

Yaz gelir içimi sarar aynı telaşlar
Kim bilir belki de bir aşk başlar
Dalgalanır deniz ne çıkar Durur yavaşlar
Kim bilir belki de bir aşk başlar

Ben özledim galiba seni
Bu yüzden bu kadar sitemlerim
Sen üzülme Acıdan bu sözlerim
Karsımda görsem dolar gözlerim

Ben özledim galiba seni
Bu yüzden bu kadar sitemlerim
Sen üzülme Acıdan bu sözlerim
Karsımda görsem dolar gözlerim

…*

Sigaramın dumanına sarsam saklasam seni
Sigaramın dumanına sarsam saklasam seni
Gitme gitme gittiğin yollardan dönülmez geri
Gitme gitme el olursun sevdiğim incitir beni

Yokluğun ah yol yol olsa uzasa unutmam seni
Yokluğun ah yol yol olsa uzasa unutmam seni
Gitme gitme gittiğin yollardan dönülmez geri
Gitme gitme el olursun sevdiğim incitir beni

Akşam vakti sardı yine hüzünler
Kalbim yangın yeri, gel kurtar beni senden
Akşam vakti dolaştım sokaklarda
Yırtık bir afiş, seni gördüm duvarda

Sigaramın dumanına sarsam saklasam seni
Yokluğun ah yol yol olsa uzasa unutmam seni
Gitme gitme gittiğin yollardan dönülmez geri
Gitme gitme el olursun sevdiğim incitir beni

Ezginin Günlüğü – 1980

Yol arkadaşım gördün mü,
Duydun mu olup bitenleri?
Kıskanıyor insan bazen,
Basıp gidenleri

Yalnızlaşmışız iyice
Üstelik de alışmışız
Hiç beklentimiz kalmamış
Dosttan bile

Korkular basmış dünyayı
Şimdi bir semt adı “vefa”
Kutsal kavgalardan bile
Kaçan kaçana

Anlaşılır gibi değiliz
Tek bedende kaç kişiyiz
Hem yok eden, hem de tanık
Ne esaslı karmaşa

Ben sana küsüm aslında, haberin yok
Koyup gittiğin yerde kötülük çok
Kime kızayım, nazım senden başka kime geçer?
Benim sensiz kolum, bacağım, ocağım yok

Sen esas alemi seçtiğinden beri
Ben o saniyede bittiğimden beri
Dünya bildiğin dünya, dönüp duruyor işte
Uzun uzun konuşuruz birgün son İstanbul beyi

Yol arkadaşım, nerdesin?

Sezen Aksu – Yol Arkadaşım

Pişirdim sevdiğin yemekleri
Suya koydum sevdiğin çiçekleri
Evde ne varsa baktım, elledim
Özledim, çok özledim

Kucağımda senin aldığın bebek
Dinledim hep aynı şarkıyı, dinledim
Mumlar bitti ben yine bekledim
Özledim, çok özledim

Hep yürüdüğümüz sahildeyim
Şu küçük tekneyi nasıl da severdim
Resmin buruştu terli elimde
Onu denize atsam mı yoksa
Bağrıma bassam mı bilemedim

Önünden geçtim abonesi olduğumuz kahvenin
Girip oturmaya cesaret edemedim
Seni sordu bizim balıkçı
Gözyaşlarımı tutsam mı yoksa
Salsam mı bilemedim

Funda ARAR – ÖZLEDİM

___Mitolojiye göre aşk tanrısı Eros’la (hani şu attığı oklarla kadınla erkeği birbirine âşık eden) Psykhe’nin, aşk kurallarını yansıtan hüzünlü öyküsünü anlatmak istiyorum bugün sizlere. Güzellik tanrıçası Afrodit’in oğlu Eros (Amor), ilkbaharın kokulu rüzgârı Zephros’un yardımıyla kanatlarını açıp uçtuğunda, gittiği her yerde rengârenk çiçekler açılır, çimenler yeşerirmiş. Bir gün Afrodit, dillere destan güzelliğini kıskandığı Psykhe’den intikam almak istemiş ve Eros’a, ünlü oklarından birini onun kalbine yollamasını ve onun dünyanın en çirkin, en iğrenç yaratığına dönüştürmesini istemiş. Ne var ki Eros, okunu atamamış ve Psykhe’nin güzelliğine vurulmuş, âşık olmuş. Onu ormanın içine kurulmuş sihirli sarayına yüzünü göstermeden uçurmuş ve geceleri ziyaret etmeye başlamış.

___Psykhe, Eros’un yüzünü aydınlıkta göremediği için, bu gizemli aşığını merak etmeye başlamış ve bir gece Eros’a gün ışığında yüzünü göstermesini istemiş. Eros, ona “Aşkımızın sırrını kalbinde taşıdığın sürece mutlu olacaksın. Kim olduğumu öğrenmeye kalkma. Bilmeden, tanımadan sev. Senden gizleneni öğrenmeye çalışıp, kendini ıstırap ateşinde yakma. Bazı şeyler vardır ki, onları bilmek bilmemekten daha fenadır.” demiş. Psykhe’nin kötü yürekli ablaları ise ona kocasının kanatlı bir yılan olduğunu, bir gün kendisini yutacağını söylemişler. Sorular kafasını kurcalamış Psykhe’nin.

___“Niye gündüz göremiyor? Çok mu çirkin? Bu kuytu ormanda ne işi var?” gibi… Ablalarının verdiği akılla sonunda Eros’u görmeye karar vermiş. Akıl şuymuş: “Geceleyin yatağının yanına bir lambayla bir bıçak sakla. Önce lambayı yakar, sonra bıçağı Eros’a saplarsın.” nitekim bir gece Eros uyurken planını yürürlüğe koymuş. Lambayı yakınca ne görsün. Dünyanın en yakışıklı delikanlısı yanında yatıyor.

___Ama o anda, lambadan sıçrayan bir damla yağ Eros’un omzuna düşmüş. Eros, yatağından fırladığı gibi kanatlarını açıp, uçup gitmiş. Psykhe de Eros’un peşinden fırlamış. O sırada kulağına bir ses gelmiş : “Güvenin olmadığı yerde aşk yaşamaz.” Psykhe, onu seven kişinin, aşk tanrısı Eros olduğunu anlamış. Ömrünün sonuna kadar aramaya karar vermiş onu. Ama sırrın ortaya çıkmasıyla birlikte Eros’un Psykhe’yi götürdüğü sihirli saray da yok olmuş. Büyü bozulmuş. Kendi sarayına sığınan Psykhe’ye Afrodit, Hüzün ve Keder’i arkadaş olarak vermiş. Güvensizlik ve merak nedeniyle biten aşklarda, buna neden olan âşıklar o gün bugündür, hüzün ve kederle yaşamaya başlamışlar. Siz siz olun, aşkınızın büyüsünü bozmayın. Ne kıskançlığa kapılın, ne sevgiyi zorlayın, test edin.

___Tükenmeyin, tüketmeyin ilişkilerinizi boş kuruntularla… Eros’u kaçırmayın!
OUZAKAY

Hacet yok hatırlatmasına seni hatıraların
Bir dakika bile çıkmıyorsun aklımdan
Koşar gibi yürüyüşün
Karanlıkta bir ışık gibi aydınlık gülüşün

Hacet yok hatırlatmasına seni hatıraların
Uzak uzak yıldızlarla çevrilmiş kainatın
Karanlık boşluklarında akıp giderken zaman

Adımla nasıl berabersem öylece beraberiz
Seninle her saat seninle her dakika seninle her saniye
Gönlümüz mutluluğa inanmış olmanın gururuyla rahat
Koltuğumuzun altında birer dinamit gibi kellemiz
Ve sonra her zaman her ölümlüye
Aynı şartlar altında kısmet olmıyan
Gerçekleri görmenin aydınlığı alınlarımızda

Hacet yok hatırlatmasına seni hatıraların
Sen bana kalbim kadar elim kadar yakınsın

Attila İLHAN

Öteki ressamsa hiçbir şeye aldırmıyormuş. Tuvalın önünde gece gündüz çalışmasını sürdürmüş.. Tek tek dalgaları, denizdeki bütün balıkları, mercanları, denizaltı hayvanlarını, yosunları, bitkileri.. deniz kızlarını, minareleri .. su altı akıntılarını.. her şeyi ama herşeyi tüm ayrıntısıyla.. bütün renkleri , bütün pulları.. tek tek yapraklarıyla.. çiziyor boyuyormuş. İçindeki ışığı, korkuları, sevinçleri, melekleri, şeytanları görünür kılıyormuş.

Yıllarca sürmüş deniz resmi. Ama bitmemiş. Kendisine ne yapıyorsun bu nasıl resimdir ki bitiremedin diyenlere, “ Bu resme bakanlar denize benzetsin diye yapmıyorum. Denizi görenler, bunu hatırlayıp onu resim sansın “

Elini, yeteneğini, hünerini bütün duygularıyla resme aktaran bu ressam tüm hayatını da adamıştır. Onun yaşamı buydu işte.. Bütün ayrıntıları özümsemek ve onu dışarı yansıtmak. Onun denizi gerçektir.. Aşk da böyledir, sevda da böyledir.. müzik de.. şiir de.. sanat da böyledir.. el sanatları da. Yaptığımız işin kendisi olmak.. Yaptığımız iş, yaşadığımız eylem olursa yani biz olursak; hayatın kurucusuyuzdur artık.

Yan masalardan bile şaşkın yüzler delikanlıya baktı..

Kahveye tuz!..

Delikanlı kıpkırmızı oldu utançtan, ama tuzu kahvesine döktü ve içmeye başladı. Kız, merakla “Garip bir ağız tadınız var” dedi..

Delikanlı anlattı:

“Çocukken deniz kenarında yaşardık. Hep deniz kenarında ve denizde oynardım. Denizin tuzlu suyunun tadı ağzımdan hiç eksilmedi. Bu tatla büyüdüm ben.. Bu tadı çok sevdim. Kahveme tuz koymam bundan. Ne zaman o tuzlu tadı dilimde hissetsem, çocukluğumu, deniz kenarındaki evimizi ve mutlu ailemi hatırlıyorum. Annemle babam hala o deniz kenarında oturuyorlar.. Onları ve evimi öyle özlüyorum ki..”

Bunları söylerken gözleri nemlenmişti delikanlının.. Kız dinlediklerinden çok duygulanmıştı.

İçini bu kadar samimi döken, evini, ailesini bu kadar özleyen bir adam, evi, aileyi seven biri olmalıydı. Evini düşünen, evini arayan, evini sakınan biri.. Ev duyusu olan biri..

Kız da konuşmaya başladı.. Onun da evi uzaklardaydı.. Çocukluğu gibi.. O da ailesini anlattı. Çok şirin bir sohbet olmuştu.. Tatlı ve sıcak..

..Ve de bu sohbet öykümüzün harikulade güzel başlangıcı olmuştu tabii..

Buluşmaya devam ettiler ve her güzel öyküde olduğu gibi, prenses, prensle evlendi. Ve de sonuna kadar çok mutlu yaşadılar. Prenses ne zaman kahve yapsa prensine içine bir kaşık tuz koydu, hayat boyu.. Onun böyle sevdiğini biliyordu çünkü..

40 yıl sonra, adam dünyaya veda etti. “Ölümümden sonra aç” diye bir mektup bırakmıştı sevgili karısına.. Şöyle diyordu, satırlarında..

“Sevgilim, bir tanem..

Lütfen beni affet. Bütün hayatımızı bir yalan üzerine kurduğum için beni affet. Sana hayatımda bir tek kere yalan söyledim.. Tuzlu kahvede.. İlk buluştuğumuz günü hatırlıyor musun?.Öyle heyecanlı ve gergindim ki, şeker diyecekken ‘Tuz’ çıktı ağzımdan.. Sen ve herkes bana bakarken, değiştirmeye o kadar utandım ki, yalanla devam ettim. Bu yalanın bizim ilişkimizin temeli olacağı hiç aklıma gelmemişti. Sana gerçeği anlatmayı defalarca düşündüm. Ama her defasında korkudan vazgeçtim. Şimdi ölüyorum ve artık korkmam için hiçbir sebep yok.. İşte gerçek.. Ben tuzlu kahve sevmem. O garip ve rezil bir tat.. Ama seni tanıdığım andan itibaren bu rezil kahveyi içtim. Hem de zerre pişmanlık duymadan. Seninle olmak hayatımın en büyük mutluluğu idi ve ben bu mutluluğu tuzlu kahveye borçluydum.

Dünyaya bir daha gelsem, her şeyi yeniden yaşamak, seni yeniden tanımak ve bütün hayatımı yeniden seninle geçirmek isterim, ikinci bir hayat boyu daha tuzlu kahve içmek zorunda kalsam da..”

Yaşlı kadının gözyaşları mektubu sırılsıklam ıslattı.

Lafı açıldığında bir gün biri, kadına “Tuzlu kahve nasıl bir şey” diye soracak oldu.. Gözleri nemlendi kadının..

“Çok tatlı!..” dedi..

CAN YUCEL